موضوع درسگفتار

در دوران مدرن با چرخشی از نظام اندیشه سنتی مواجهیم که طبق آن انسان به عنوان آگاهی و اراده در مرکز جهان و نقطه ثقل معرفت است. خداوند در دوران مدرن، همراه با جهان و در تجربه زمانی-مکانی قابل فهم است و همین موضوع توجه به طبیعت را بیش از پیش تشویق میکند. برای ما که در دوران مدرن زیست می کنیم، شایسته و بایسته است که از معنای عرفان و سلوک عرفانی در جهان مدرن بپرسیم و به بازخوانی جایگاهمان نسبت به شئونات چنین جهانی بیاندیشیم. به نظر می‌رسد اندیشه عرفانی عارفان مسلمان، با مشاهده همه چیز در خدا و تعریف انسان به عنوان جوهره خلقت می‌تواند همچون دکترین غایت‌شناختی دوران مدرن تعریف شود. در این درسگفتار به بررسی چنین موضعی میپردازیم.

مدت دوره:۸ جلسه
روزهای سه‌شنبه ساعت:۱۷ الی ۱۹